Ik ben Christophe en ik was twaalf jaar toen ik mijn mama verloor aan de gevolgen van huidkanker. Pas vele jaren later, toen bij mijn vrouw borstkanker werd vastgesteld, werd dat vroege verlies opnieuw diep geraakt. Omdat er in België nauwelijks aanbod bestond rond Verlies Vóór Volwassenheid, ben ik op retraite gegaan in Nederland. Daar ontstond het eerste zaadje voor wat vandaag RetroRouw is.
In lijn met het duale proces van Stroebe en Schut vind ik het belangrijk om niet alleen stil te staan bij het verlies, maar ook bij herstel en groei. Naast de moeilijke en pijnlijke gevolgen van zo'n vroeg trauma wil ik daarom ook ruimte maken voor de levenslessen die hieruit kunnen voortkomen. Vandaag ben ik vrijwilliger bij Missing You, waar ik praatgroepen begeleid voor jongeren die iemand dierbaar verloren hebben. En hoewel ik mijn mama voor altijd meedraag, probeer ik elke dag opnieuw te bouwen aan betekenis en verbinding.
Luister en voel 

Ik ben Eva. Toen ik 3 jaar was, stierf mijn broertje heel onverwacht aan een infectie in zijn middagslaap bij ons thuis. Hij was net 2 jaar geworden. Ik heb geen afscheid meer van hem kunnen nemen. In de jaren 90 was er weinig gekend van hoe kinderen rouwen en daarin begeleid kunnen worden. Ikzelf wist ook niet hoe met dat verdriet om te gaan als kind, als puber, als student geneeskunde en later als kinderarts. Pas toen ik zelf mama werd en mijn eigen zoontje twee jaar werd, kon ik dat verdriet niet meer tegenhouden en besefte ik dat mijn rouwproces nooit was gestart. Ik was toen ook op zoek naar anderen die als kind ook een verlies in hun gezin hebben meegemaakt en dit ook herkenden.
Bij RetroRouw vond ik zo'n warme veilige plek waar mijn verhaal en dat verdriet er mag zijn.
Luister en voel